X
2019-05-02

Tags

Het avontuurlijke leven van een diplomaat

Astrid den Besten houdt wel van een avontuur. Als diplomaat woonde ze onder meer in Genève, Wenen en Dakar. Een hele ervaring, zeker als horen even niet top gaat. ‘In het begin was alles spannend.’

Astrids spannende, buitenlandse belevenissen begonnen keurig in de collegebanken – waar ze overigens altijd vooraan zat, zodat ze de docent goed kon horen. Dat ze slechthorend was, besefte ze toen nog niet. “Ik studeerde Bestuurskunde in Rotterdam. Daarna ging ik naar het ‘diplomatenklasje’ van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.”

Daar wordt meteen duidelijk gemaakt: om de vier jaar zul je van baan wisselen. Sinds Astrid per 2001 in dienst is bij ‘BuZa’ werkt ze aan verschillende projecten op de meest uiteenlopende plekken. In Wenen werkte ze op de politieke afdeling en had ze alle EU-dossiers onder haar hoede, een tijd later woonde Astrid in Dakar, alwaar zij de Nederlandse handel in Afrika ondersteunde. “Tegelijkertijd was het mijn taak de lokale economie te stimuleren door lokale en Nederlandse bedrijven aan elkaar te verbinden.”

Zoemende airco’s 

Tijdens haar eerste baan bij de Verenigde Naties in Genève zette ze haar hoofdtelefoon (waarmee ze naar live vertalingen luisterde) gewoon lekker hard. “Ik was me er niet zo bewust van dat ik echt anders was dan anderen.” In Senegal veranderde dat. “Het zal een combinatie geweest zijn van ouder worden, minder energie hebben en de slechte omstandigheden in gebouwen: altijd die zoemende airco’s. Daarbij spreken mensen Frans met een accent en ik was voortdurend in overleg. Het maakte dat ik mijn hoortoestel ging dragen om goed te kunnen functioneren.”

Vakantieland Gambia 

Tussen 2011 en 2015 was Astrid vanuit Senegal ook diegene die de Nederlandse handel met Mauritanië, Gambia, Kaapverdië, Guinnee en Guinnee-Bissau stimuleerde. Hiervoor was ze vaak op reis. “Je wilt dat het Nederlandse bedrijfsleven voet aan de grond krijgt. Tegenwoordig kennen we Senegal bijvoorbeeld steeds meer als vakantieland, Arke en Tui vliegen er sinds een paar jaar naartoe. Dat soort dingen help ik promoten.”

Met de kinderen naar Afrika 

Een druk bestaan. Ondertussen had ze ook nog een gezin met twee jonge kinderen. Zij waren vier en bijna zeven jaar tijdens de verhuizing naar Afrika. “Dat was wel heel spannend. Ze moesten ineens naar een internationale school, terwijl ze het Engels helemaal niet spraken. Gelukkig zijn kinderen heel flexibel.”

En Astrid heeft geluk met haar man Kees, een voormalig professioneel surfer. “Hij bleef thuis met de kinderen en heeft alles, buiten mijn werk om, mogelijk gemaakt.” Zelf maakte Kees lampen van het hout van oude vissersbootjes.

 

Douchen? Mond dicht! 

Het nieuwe leven in Dakar was wennen. “Ineens is alles anders. We hadden bijvoorbeeld personeel: een schoonmaker, een chauffeur, een tuinman… en dat vijf dagen in de week. Qua privacy is het dus ook echt inleveren”, zegt Astrid.

“Je adopteert in feite hun hele gezin. Deze familieleden komen ook regelmatig langs, als ze ziek zijn of geld nodig hebben. Aan de ene kant intens, maar ook heel mooi om zo je leven te delen”, vindt Astrid. “In het begin was alles spannend. We douchten eerst zelfs met onze mond dicht, uit angst voor virusinfecties. De eerste zes weken hebben we malariapillen geslikt. Nou, dat ga je natuurlijk niet vier jaar lang doen.” Ze kan er nu wel om grinniken.

Rustig apparaat 

Verschillende talen, veel vergaderen, presentaties geven, reizen: Astrid is niet anders gewend. Jarenlang dacht ze dan ook dat haar horen geen issue was. “Ik redde me altijd wel. Vaak kon ik uit de context van een zin opmaken wat iemand zei.”

Haar slechthorendheid is aangeboren, maar pas op de universiteit werd duidelijk dat ze niet alles verstond. “Ik kreeg zo’n analoog gehoorapparaat, maar dat vond ik niet fijn. Ik denk dat het met acceptatie te maken had, ik was er nog niet aan toe.” Sinds enige tijd draagt ze een Styletto hoortoestel. “Ik ben erg blij! Het geluid is helder en ik heb veel minder last van ruis”, vertelt ze enthousiast. “De Styletto voelt echt veel rustiger dan het apparaat dat ik hiervoor droeg.”

Zichtbare doofheid

Astrid is nu duidelijk naar collega’s: een afdelingsverslag moet je haar niet laten maken. “Luisteren, verslag maken, praten: dat is gewoon te veel. Er is genoeg wat ik wel kan.” Tijdens vergaderingen zet ze een microfoon op tafel, verbonden aan haar hoortoestel. “Dat werkt heel fijn, ook omdat het mijn doofheid zichtbaar maakt. Mensen houden er automatisch rekening mee.”

Uitwaaien en opladen 

Tegenwoordig woont Astrid weer in Nederland. Gedetacheerd bij het ministerie van Economische Zaken zet ze zich opnieuw in voor Nederlandse ondernemers met internationale ambities. Onlangs was ze in Roemenië, volgend jaar zal ze afreizen naar Kazachstan. Haar welverdiende rust vindt ze in de natuur. “Ik loop drie keer per week hard en ga graag met onze Australian shepherd naar het strand van Oostvoorne, even heerlijk uit de buzz and fuzz van de stad”, vertelt ze. “Uitwaaien en opladen, dat is gewoon heel belangrijk.”